Unreal Real reality

Deze portretten zijn ontstaan vanuit gesprekken die zich vrijwel volledig via schermen afspelen.

Een gezicht verschijnt even, bevriest, valt uiteen in pixels en keert weer terug. Het beeld is instabiel, terwijl het verlangen naar verbinding constant blijft. Technologie belooft nabijheid, maar maakt afstand tegelijkertijd onmogelijk om te vergeten.

Wat in eerste instantie speels of vervormd lijkt, onthult geleidelijk iets kwetsbaarders. Dit zijn portretten van mensen die tegelijkertijd aanwezig en afwezig zijn. Zichtbaar, maar onaanraakbaar. Dicht genoeg om mee te praten, maar onvoorstelbaar ver weg.

Het werk reflecteert op een specifieke vorm van verlangen: de ervaring van het dagelijks leven delen met iemand die je niet kunt bereiken. Relaties die via schermen worden onderhouden, bevinden zich in een vreemd gebied tussen aanwezigheid en verbeelding, intimiteit en afstand.

Als tegenhanger van Really Real Reality bevindt deze serie zich in een andere wereld - een wereld die tastbaar, levend en onmiskenbaar echt is, maar tegelijkertijd voor altijd ontoegankelijk blijft. Een wereld die vanaf de andere kant van het scherm blijft roepen. Hoe sterk het verlangen ook is om die afstand te overbruggen, ze blijft net buiten bereik.